Lecce › Plekken en bezienswaardigheden
Piazza Sant’Oronzo
Het hart van Lecce. Het Romeinse amfitheater uit de 2e eeuw ligt half verzonken onder het plein en bood ooit plaats aan zo’n 25.000 toeschouwers. Op een zuil uit Brindisi staat Sint-Orontius, de patroon van de stad. Vlakbij staat de Sedile, het oude stadhuis uit 1592.
Photo: Bernard Gagnon, CC0, via Wikimedia Commons
.jpg){kind=link}
De Piazza Sant’Oronzo is waar Lecce elkaar ontmoet: cafés, het oude stadhuis, de Sedile genoemd, uit 1592, en een gat in het midden van het plein waarin een half Romeins amfitheater ligt. In de 2e eeuw gebouwd, bood het plaats aan zo’n 25.000 mensen; de andere helft ligt nog onder de gebouwen eromheen.
De zuil op het plein kwam uit Brindisi, waar ze het einde van de Via Appia markeerde. Lecce zette Sint-Orontius erbovenop, de patroonheilige die de stad in de 17e eeuw van de pest zou hebben gered, en elk jaar in augustus vult zijn feest de straten. Bezoek het in 3D ›
Meer in Lecce
Basilica di Santa CroceHet hoogtepunt van de barok van Lecce, gebouwd tussen 1549 en 1695. De gevel gaat schuil onder leeuwen, planten, fabeldieren en heiligen, allemaal gehouwen in de zachte, honingkleurige plaatselijke kalksteen. Ernaast staat het Palazzo dei Celestini, nu de zetel van de provincie.
Piazza del DuomoEen besloten plein dat zich pas toont als je erop stapt. De kathedraal werd in 1659 herbouwd door Giuseppe Zimbalo, en haar campanile is 70 m hoog. Ook het bisschoppelijk paleis en het seminarie staan rond het plein, allemaal in dezelfde barokke steen.
Kasteel van Karel VEen vierkant kasteel met brede bastions, in de jaren 1530 herbouwd in opdracht van keizer Karel V om de stad tegen de Turken te verdedigen. Het was ook een gevangenis en een kazerne. Nu zijn er tentoonstellingen, en het museum van het papier-maché.
Porta NapoliEen triomfboog uit 1548, gebouwd voor Karel V, en de grootste van de drie stadspoorten. Hij kijkt uit op de weg naar Napels, vandaar de naam. Op het plein ervoor staat een obelisk uit 1822, ter ere van koning Ferdinand I.
Romeins theaterEen klein Romeins theater uit de tijd van keizer Augustus, pas in de jaren 1930 tussen de huizen herontdekt. Het bood plaats aan zo’n 5.000 toeschouwers. Je ziet nog de halfronde tribunes en de vloermozaïeken.
Porta RudiaeDe westelijke stadspoort, in 1703 in barokstijl herbouwd. Ze is genoemd naar Rudiae, de antieke stad van de dichter Ennius net buiten Lecce. Boven de doorgang zit Sint-Orontius, tussen Sint-Dominicus en Sint-Irene.
Porta San BiagioDe zuidelijke stadspoort, gebouwd in 1774 en gewijd aan Sint-Blasius. Ze leidt de oude stad in vanaf de weg naar Otranto en de Adriatische kust, en is de laatste van de drie poorten die nog staat.
Villa ComunaleHet stadspark Giuseppe Garibaldi, net buiten de oude muren. Een rustig plekje tussen palmen en bomen, vlak bij het kasteel en het centrum. Een goede plek om je even te verstoppen voor de zuiderse zon.
De Santa ChiarakerkEen kleine barokke kerk uit 1687, met een achthoekige plattegrond. Binnen verbazen de rijk versierde koepel en het plafond van papier-maché: een ambacht waarvoor Lecce bekend is. Ze staat vlak bij het Romeinse theater.
Lecce-steenDe zachte, honingkleurige kalksteen waaruit de hele oude stad is gebouwd en gehouwen.
PasticciottoEen klein ovaal gebakje van kruimeldeeg gevuld met warme vla, gegeten bij het ontbijt in elke bar van de Salento.
Papier-machéHeiligenbeelden van papier, stro en lijm, een ambacht dat Lecce al vier eeuwen beoefent.
PizzicaDe snelle, wervelende volksdans van de Salento, gespeeld op tamboerijnen door de zomernachten.
Caffè lecceseEen espresso over ijs en zoete amandelmelk gegoten: Lecces antwoord op de zomerhitte.